Cehenem Arifeleri 3

(savunma)

Gecenin karanlığı yırtıldı bir neşter darbesiyle

Ötenaziye yatırılmışken bedenler

Üstünkörü yaşanmış hayatlar birikiyordu avuçlarda

Ve avuçlar kanıyordu harıl harıl…

Aynalara düştü feri sönmüş güneşler

Dirhem dirhem sızarken çatlaklardan hınçlar

Kırık canlar üstüne inşaa edilmiş bu sahnenin

Bir ayağı çukurda bir ayağı araftaydı

Ve tanrı gözlerini kapadı;

Bıçaklar keskin, sözler paslı

Köküne kadar kazınsa dünler

Şah damarı kanayacak tenlerin,

Üstün körü edilse yeminler

Fay hatları kırılacak duaların

Kırk yamalı bedenler kevgir misali

Ha yıkıldı ha yıkılacak her kare

Mat olmanın arifesinde her hayat

Film şeritleri koptu…

Tenleri kemiklerinden ayrılmış ruhlar varken elde

Basireti bağlıydı meleklerin

Ve tanrı sözlerini sustu;

Oluk oluk kin kusuyor gözler

Bıçaklar keskin, sözler paslı

Her şehir vebal yükü

Sayfalar silik, mürekkep dağınık

Teğelleri de atıktı yamaların

Dikişleri de patladı yaraların

Her hayat arifesinde mat olmanın

Ateşleri harladı cehennem çukurlarının

Battı balık yan gider hesabı,

Zembereği boşalmıştı artık ruhların

Ve tanrı sağır oldu;

Hükmü verilmiş kavimler gibi,

Ram olundu kırık kalemlere.

Yarınlar gebeyken cehennem arifelerine

Ekilmiş kinler yeşeriyordu