Tek Gösterimlik Film

19:23

Yorgun gözlerimi ekrandan ayırıp dinlenmesi için kapatıyorum. Derin derin nefes alıp, yavaşça geri bırakıyorum.

Öyle bir an geliyor ki ruhum bedenimden taşıyor,tam karşımda duruyor ve "ben"i süzüyor. Çatık kaşlarımı,yorgun,endişeli gözlerimi,o an yüzümde yerçekiminin etkisini en çok gösterdiği alt dudağımı,titreyen çenemi,yenmiş,etleri kopartılmış,defalarca kanatılmış tırnaklarımı… Sonra ailem, arkadaşlarım , tanıdıklarım,günlük hayatımın herhangi bir yerinde olan kişiler hızlı bir slayt gösterisi halinde zihnimden geçip kayboluyor. Hepsi elle tutulup gözle görülemeyecek kadar soyut bir hale geliyor. Her gün saatlerimi geçirdiğim odam, evim, okulum, her şey  buhar oluyor. Hafifliyorum. Omuzlarım iyice dikleşip kanepeye yapışıyor.

Sadece ben ve ruhum-zihnim- baş başa kalıyoruz. O,yüzünde memnun bir gülümsemeyle hala beni süzüyor. Tek bir damla yaş sonunda gözümden akıyor, buharlaşıp o da yayılıyor etrafa.

Hiçbir şey anlamıyorum ,ilk defa  anlamaya da çalışmıyorum. Vaktimi,enerjimi harcadığım sorunlarım gözümde o kadar büyümüş ki,koca bir dünyayı gizlemiş arkasına. Kafamı çevirip görememişim çoğu zaman karşımdaki göz alan parlak sarı mutluluğu. Bu sefer farklı,o koca engeli bir çuvala koyuyorum ve giderek küçüldüğünü,en sonunda nohut tanesi kadar olduğunu hissediyorum. Elimi uzatıp,avcuma alıyorum,parmaklarımı gevşetip bakıyorum,yok. Beni yoran her şey  uçup gitti. Zihnimdeki ardı arkası kesilmeyen boş diyaloglar ,beni içten içe kemiren endişeler,büyük amaçlarım,zaman zaman yoğunluğuyla köpüren,bedenime çarpıp beni yontan,azaltan duygularım... Klasik  "Kimim ben, neredeyim?" sorusu çıkmıyor ağzımdan. Nefes alıp veriyor muyum bilmiyorum  ,hissetmiyorum ama yaşıyorum,bundan eminim.Etrafımdaki insanlar, koşuşturmalar, konuşmalar,sorular,cevaplar,gelgitler, her 24 saatte bir tekrarlanan o döngü, her şey iyi kurgulanmış bir filme ait.

Ne kadar sürdüğünü, nasıl biteceğini hiç bilmediğim, ileri saramadığım gibi başa da alamadığım bir film…