Bir 'kara Kedi' Hikayesi

O sabah, günün ilk ışıklarıyla okuduğum kitabımı ihmal etmiştim. Bir şey beni sahile çekmişti. Beşiktaş iskelesinde bir banka oturmuş, uzaktan balık tutan amatör balıkçıları izliyordum. Bana en uzak mesafedeki bir adam dikkatimi çekti; 60 - 65 yaşlarında, tuttuğu balıkların çoğunu başına toplanan üç-beş kediyle paylaşan bir adam. Kalkıp yanlarına gittiğimde 'Süleyman abi' ve 'kara kedi'yi yakından tanıma fırsatım oldu. Süleyman abi bir acayip adam, kara kedi bir acayip kediydi…Diğer balıkçılar Süleyman abinin bu halini öğrenmişler, onun tabağından kedilere ikram yapıyorlar. O da onlara önlerindeki kovalarından esirgedikleri cömertliği kendi tabağından yapmalarına müsaade ediyor, şaka yollu sitem ederek onlara takılmaktan da geri kalmıyordu.

Kedilerin arasında da bir kedi vardı ki tıpkı Süleyman abi gibi hemen dikkati çekiyordu. Kedilere yapılan ikramı kapmak için hiç acele etmiyor; Süleyman abinin onun payını nasıl olsa vereceğini biliyordu. Zaten oltanın ucundakilerden kendisine bir pay kalmazsa tabağın içindekilerden bir tane aşırma hoyratlığına ses çıkarmayacağını da biliyordu. Hatta diğerlerine göre daha küçük olan bir tekir kedinin önündeki balığı almasına bile göz yumacak kadar cömertti bu hayvan. Dedik ya bu kara kedi bir acayip kedi…

Kim bilir kaç kişi bu garibi 'uğursuz' diyerek tanıma fırsatından uzak kaldılar. Sanki kedi kediliği bırakmış insanlara insanlık dersi veriyordu….