Lamekan Şiir

Ben bende değil iken, biz ondaydık.
Ne yokluk var idi, ne varlık var dı.
Bir bütündü canlar, biz canandaydık,
Biz ona dost idik, o bize yar dı.

Öyle bir anda, zamansız zamanda,
Ne akıl evhamda, şekte gümanda.
Kalbler mana olmamışken imanda,
Dost muhabbetini canlar duyar dı.

Ayrılmazdı gönül dostun elinden,
Muhabbetler külli kelam dilinden.
Destur yoktu hayatlara ölümden,
Can canandayken, azrail ağyar dı.

Ol dedikte vücut buldu lamekan,
Cezbe geldi o mekanda cismi can.
Zaman içre bütünleşip toz duman,
Her burcundan, ay ve güneş doğar dı.

Dost bağrından kara yere inince;
Nefsimizle bir Adem`e dönün ce,
Durmuşoğlum bir nur iken sönünce,
Ruhumuzu karanlıklar boğar dı.

Hüseyin Durmuş.