Edebiyat ve Kültür Platformu
Kovdunuz Gittim Mutlu Oldunuz mu
Kovdunuz gittim,mutlu oldunuz mu?
Utangaç bir ay ışığıydı gecenin ortasında
Titrerdi
Karanlıktı zaman
Kovulmuş bir aşk sokakta ağlayarak giderdi.
Kimseler yoktu kentin gözlerinde
Gece utandıkça aşk giderdi
Aşk yorgundu,zaman karanlık
Ask kovulan adamın şarkısını söylerdi.
Yıldızlar dökülmüştü kentin çehresine
Pencereden inciten çığlıklar duyulurdu
Aşk,şiirini,romanını ve hayalini almıştı eline
Bodrumda mavi bir menekşenin derisi soyulurdu.
Savaştan yenik çıkmış bir geceydi sessizlik
Sessizdi,ağlardı
Zaman bükülüyordu
Şiirler atıldıkları pencereyi son kez yoklardı.
Aşk yorgundu,yola düşmüştü
Gece yarısıydı zaman
Aşkın yüreği parçalanmış,üşümüştü
Karanlığın içinde kaybolduğu an.
Kovdunuz…gittim,mutlu oldunuz mu?
Şiirimi aldım sonra çok geçmeden
Karaladığım sayfalarımı
Parçaladığınız kalbimi
Ve anılarımı.
Yola düşmüştü aşk,bir pencerenize baktım
Bir de pencerelerdeki kuş gölgelerine
Ben gecenin karanlığına da yakıştım
Çığlıklarınız ok gibi saplıyordu elinize verdiğim yüreğime.
Yüreğimi emanet etmiştim size
Hayalimi ve şiirlerimi
Bir gün olsun o kalbinin kapılarını açmadın
Ben ve yüreğime.
Yağmur yağmaya başladı az sonra
Bir operasyonda öldürülür gibiydi yüreğim
Öylesine sürgündü zaman ortasında
„Evimdin sen." buydu,zaman bulup söyleyemediğim.
Kovdunuz…gittim,mutlu oldunuz mu?
Sizin kentlerin dışına çıkmıştı aşk,perişandı
Hayalleri celladına dönüşmüştü aşkın
Bir tek koynunda bestesiz bir şarkısı vardı
Şarkı da yas bağlamıştı,ağlardı.
Kovulmanın gururunu taşıyordu aşk
Ağlıyordu,yüreğinde kan sızıyordu
Gözlerinde büyük sevdasının hayali
Onu günah fırtınasından koruyordu.
Aşk,ayrılığa sevdalanmış bir evin kaldırım taşıydı o gece
Orada herkes,her kıpırtı ayrılığa sevdalanmıştı
Zamanın her tarafında sarhoş bir öfke gezerdi sessizce
Kimbilir bu aşktan önce kaç yürek daha böyle kanatılmıştı.
Yola düşmüştü aşk,zaman hıncından uğulduyordu
Geride hiç bir paranın alamayacağı paha biçilmez üç-beş mutluluk
Ve paraya değiştirilmiş bir sevinc masalı yürürken karanlıkta
Ömürden bir yaprak daha sessiz sessiz dökülüyordu.
Kovdunuz…gittim,mutlu oldunuz mu?
Zeki Nurçin
Utangaç bir ay ışığıydı gecenin ortasında
Titrerdi
Karanlıktı zaman
Kovulmuş bir aşk sokakta ağlayarak giderdi.
Kimseler yoktu kentin gözlerinde
Gece utandıkça aşk giderdi
Aşk yorgundu,zaman karanlık
Ask kovulan adamın şarkısını söylerdi.
Yıldızlar dökülmüştü kentin çehresine
Pencereden inciten çığlıklar duyulurdu
Aşk,şiirini,romanını ve hayalini almıştı eline
Bodrumda mavi bir menekşenin derisi soyulurdu.
Savaştan yenik çıkmış bir geceydi sessizlik
Sessizdi,ağlardı
Zaman bükülüyordu
Şiirler atıldıkları pencereyi son kez yoklardı.
Aşk yorgundu,yola düşmüştü
Gece yarısıydı zaman
Aşkın yüreği parçalanmış,üşümüştü
Karanlığın içinde kaybolduğu an.
Kovdunuz…gittim,mutlu oldunuz mu?
Şiirimi aldım sonra çok geçmeden
Karaladığım sayfalarımı
Parçaladığınız kalbimi
Ve anılarımı.
Yola düşmüştü aşk,bir pencerenize baktım
Bir de pencerelerdeki kuş gölgelerine
Ben gecenin karanlığına da yakıştım
Çığlıklarınız ok gibi saplıyordu elinize verdiğim yüreğime.
Yüreğimi emanet etmiştim size
Hayalimi ve şiirlerimi
Bir gün olsun o kalbinin kapılarını açmadın
Ben ve yüreğime.
Yağmur yağmaya başladı az sonra
Bir operasyonda öldürülür gibiydi yüreğim
Öylesine sürgündü zaman ortasında
„Evimdin sen." buydu,zaman bulup söyleyemediğim.
Kovdunuz…gittim,mutlu oldunuz mu?
Sizin kentlerin dışına çıkmıştı aşk,perişandı
Hayalleri celladına dönüşmüştü aşkın
Bir tek koynunda bestesiz bir şarkısı vardı
Şarkı da yas bağlamıştı,ağlardı.
Kovulmanın gururunu taşıyordu aşk
Ağlıyordu,yüreğinde kan sızıyordu
Gözlerinde büyük sevdasının hayali
Onu günah fırtınasından koruyordu.
Aşk,ayrılığa sevdalanmış bir evin kaldırım taşıydı o gece
Orada herkes,her kıpırtı ayrılığa sevdalanmıştı
Zamanın her tarafında sarhoş bir öfke gezerdi sessizce
Kimbilir bu aşktan önce kaç yürek daha böyle kanatılmıştı.
Yola düşmüştü aşk,zaman hıncından uğulduyordu
Geride hiç bir paranın alamayacağı paha biçilmez üç-beş mutluluk
Ve paraya değiştirilmiş bir sevinc masalı yürürken karanlıkta
Ömürden bir yaprak daha sessiz sessiz dökülüyordu.
Kovdunuz…gittim,mutlu oldunuz mu?
Zeki Nurçin
Kovdunuz Gittim Mutlu Oldunuz mu başlıklı yazı Zeki NURÇİN tarafından
08.03.2011 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.