Nisana Akarken Can

nisana akarken can

kar çiçeği soldurdu

insanı yakarken an

ayazında doldurdu

cemre toprağındaydı

yakar sularındaydı

gelecek yarındaydı

o yazında yoldurdu

umuduna dalmadı

hiç yanına almadı

aradığın bulmadı

niyazında oldurdu

geçecek kara günü

mutluluğa düğünü

bulabilsem öğünü

beyazında öldürdü

yüreğinde yanıyor

gözünde uyanıyor

özünde boyanıyor

birazında güldürdü

ozan efem kalana

heves etme yalana

başa sevda salana

kirazında buldurdu

160311denizli