Vefa

Koca yüreklerin büyük acıları olurmuş

Çok severmiş sevdiğini

Ve hep korkarmış

Ya kaybedersem diye

Ve gün gelmiş korkuları olmuş, kaybetmiş

Ama, kendini kaybetmiş

Dostluk diyorlar adına, nasıl bir şey ki yaklaşanı yakıyor

Bu hayat nasıl bir yaşammış ki

Her seven kaybediyor

Ve ne garip ki, bu girdaba kim düşse boğuluyor

Gecenin bu vaktinde böylesine yaramı kanatan ne olabilir ki

ahhh

Avuçlarımın içi kadar yakın olan bir vefa

Dokunamayacak kadar uzak

Vazgeçemeyecek kadar sinmiş içimin içine

Ahhh

yüreğim, sen nesin beee

nasıl bir varlıksın ki dayanabilirsin bunca acıya

Ne gözlerimdeki yaş kaldı aklımda, ne dünyamı başıma yıkan dertlerim

Aklım, durdu, ruhum, duygularım oturmuşlar yüreğimin başında ağıtlar yakar

Gönül bahçem darmadağın olmuş, güllerim solmuş, yaprağım kurumuş, toprağım hüzün kokar

 Hayalimde bir suret yüzüme bakar, boynu bir yana bükük, ağlar, yanaklarını ıslatan damlalar

Süzülür dudaklarına

Bilmez ki düşen her damla saplanır yüreğime mızrak mızrak

dayanamam

Ağlama ne olur yıkma ruhumun dünyasını başıma

katlanamam

seni üzüntülere sürükleyen ben de olsam boğarım kendimi

sana kıyamam

varlığında doğan maneviyatım, korkularımda kaybolan umutlarımmı

gözlerimde yaşım değilse

hasretim değilse

umudum değilse

ecelim oldu bu vefa

ölemedim

özür dilerim

Koca yüreklerin yarası, acıları, ölmezmiş meğer

Koca yürekler, doğar ölür

ölür yaşarmış meğer

bilemedim

özür dilerim.