Bir Yokluk Akşamı

İçimde yeşeren umut yerle yeksan

Ve acı  acı çalıyor  uzaklardan bir  gramofon

Ruhumda  sebebi  belli infialler

Yorgun bir kalem inliyor parmak aralarımda

Ve bil ki yokluğun acıtan en çokta…

Şimdi  sana neleri anlatsam gecemden düşüme inen

Matemin  rengidir  siyah  bilirsin

Fırtınaya tutulmuşum

Firari bir  vakitte savrulmaktayım

Her parçam ayrı ayrı köşelere dağılmış

Toparlayamadım…

Gözlerime  dolan  bu  betimsiz halim

Aynalarda yansıyan  yorgunluk

Şakaklarıma  kır düşmüş kar tanesince

Saçlarımdan  yansıyor  yalnızlık…

Şimdi hayaline  bile pervane

Ayaz

Soğuk

Sessiz bir akşamdayım

Uzatsan  ellerini !

Dokunsan yüreğime

İnan ki ağlayacağım.

AZNAVUR