Saat
gecenin deminden, bir hayli geçi.
Odam sessizlikle yoğrulmuş,
Ak sayfam masa üstünde,
Kalemim maziden yaz der bana
Sessizliğin deminde sadece bir hışırtı
Ne varsa yaz diyor iç
dünyam,
Sıkıyor beni saklı kalan duygular.
Bir ara cama vuran yağmurdan ahenkli damlalar,
Hatırlatıyor maziyi,
Geçsede onca yıllar.
Ak sayfam kıskanıyor,kalem ise yazdıkça yazıyor.
Neydi buna iten sebeb,yalnızlık mı!
Yoksa aldırış etmeden
dünyama yeniden tutunmaya çaışmak mı?
Sanırım bu
gece duyguların en yoğunu’nu yaşıyorum.
Etrafı g
özlemekle yetinen
gözlerim kapanmaya yüz tutmuş,
Parmaklarımda yazmaya mecal yok,
Ne yapsamda hakimiyet zor.
Çürüyen gövdemin,haykırışları bunlar.
İnsanlığın önünde ,milyonlarca sima beni
gözlüyor.
YAZAN:SUNA İPCİ
