Dişlenen Göğsümde Koparıp Etlerimi

Bütün sadeliği ve  yalınlığıyla yaşama  sarılmışken

Biri  bizi  bitirip  mutlu olmaya çalışıyordu

Oysa ben yanağımda açılıveren tomurcuk kadar

Kimsesiz  ve  çaresiz

Onursuz  yaşama  alışmış aç kurtların saldırılarından

Bıktım usandım

Onlarki;

Etrafımda  dönüp duruyor.. vuruyor..

Ve hayvani duygularıyla saldırıyorlardı

Bu ne  acımasızlıktı

Hiç  yokken uzakta olduğunu sandığım

Puslu pusulara  yatmış..yakından birileri

Gelip  aramıza girerek sevgimizi ve  benliğimiz çalıyordu

Biri ise milyonkere çoğalıp

İçten içe kemiriyordu

Bitmek usanmak bilmeyen yorulmaz  sırtlan kümeleri

Dişlenen göğsümde  koparıp etlerimi

Kan revan içinde  öylece  bırakırlarken beni

Belli ki  ölmeme ihtimalini düşünmeden

Öleceğimi sanarak bıraktılar bedenimi

Oysa bana  tutunan onca umutları

bırakıp .. yitip gidemezdim

Neden nice insan gibi insanca yaşamanın tadına  varamazlar

Neden içlerinde ki mahvolmuş  insana bakıp

Bozuk ruh haliyle mutlu olmanın tadını çıkarırlar

Gökkubbe  içinde  şıkışan göğsümde  belki nefes alamayacağım

Yüreğim çarpacak engel olamayacağım

Bekle beni

Bir gün geri dönebilme ihtimalini yüzünde  göreceğim

Hayallerinize girip düşlerinizin ateşine  buz gibi çökeceğim