Zemherînin sonunda bir de yaz var mý?

Çýkmadý baharlara yolumuz bizim.

Bu derdi çalacak kýrýk saz var mý?

Hep firkât söylemekte türkümüz bizim.

Aklý ziyân eyledik, divâne olduk,

Talan ettik þu ömrü, virâne olduk,

Gizli sýrlar içinden eþkâre olduk.

Gümân ile tükendi sözümüz bizim.

Kýrk pazarda bir pazar görmeden geçti

Ömür tüccar oldu da dükkanýn’ açtý

Kasavet kumaþýndan köyneði biçti

Atlas ipek olmadý bezimiz bizim.

Gaflet suyu çaðladý, oldu bir umman

Yaman geldi sonumuz, hem de pek yaman

Gâhi yandý güneþte, gâh vurdu tûfan

Dulda yüzü görmedi baþýmýz bizim..

Perdesinde düzen yok, burgusu bozuk

Tezenesi, telleri, gövdesi çizik

Nâðmesinde, sözünde “zalým ayrýlýk”

Vuslâtý çalamadý sazýmýz bizim.

Bin verdikse bir aldýk gönül baðýndan

Sultân iken hâl olduk aþk otaðýndan

Hîle oku çýkmakta dost sadaðýndan

Tutulmadý kavlimiz, ahdýmýz bizim

Sofu sanma isyândýr hâlet-i rûhiyyemiz,

Azze Celle Rabbimiz, “kün” emrine hamdimiz.

Aðyârýn hüneri de taþa tutmak bendimiz’