Fon Kışlar

esinleri toplamış başına

geceyi kısaltırım birden

göz açıp kapayıncaya geçer

şiir dolu sayfalarda

gül saçar yansır evrene

yıldızlara dökülüp tül açar

emici vantuzlarını sal

en gıdıklandığım yere

gıdılarıma koklat

özleminde kanasın

yol geçer ansır alemde

ciğerlerinden sökülüp fol uçar

engereğine gözükme gözüne

en gereğine doluşur gözüne

pabucu yırtık parmağı gör

tırnağı olamazsın belki

son başlar Mansur gücünde

yerlere çömülüp fon kışlar