Gonca Gül

Gözyaşıyla yıkanan bağrı yanık gönüller
Karlar bile dayanmaz ilkbahar güneşine
Dualarla yalvaran nur yüklü kutlu eller
Koşup bir dal atıyor sevdamın ateşine

Kalbe ilham veriyor henüz açmış gonca gül
Engelleri aşarak gönül deryama bir gül
Aşk dolu nağmelerle feryat ediyor bülbül
Canlı cansız tüm âlem hayrandır ötüşüne

Gözyaşı şebnemiyle umut alır heceyi
Şafağa vuslat için hasret sarar geceyi
Yıldızlara soruyor gizemli bilmeceyi
Uğruna ser veririm çiçeğin gülüşüne

Ateş gibi kırmızı oluyor aşkın rengi
Mutluluk bulunmuyor bulamayınca dengi
Sevda kalbe girince ruhlar bulur ahengi
Her şeyimi veririm yürekten öpüşüne.

03.04.2004