Ölüme Emekleyen

önce yetmiş yaşı çiğnemeden yılgın

kelimelerin tatmini gülüşünden güçtü 
hani /bir şiirin gümbürtülü göğsüne 
düşmüşken geceler gülmüştü /
otuziki diş  /geçirmişti üzerimize!

yaralarımız bir hekime muhtaç /
sesleriyle ölüm kokan novalginli dizelerin!
ve zifrin ketun yüzündeki o meftun mizaç:
bize armağan seyrine düşmüşken şimşeklerin!

ölü yapraklar yağmadaydı gözlerimize 
hani /hazanın en muhtemel can verici bakışıyla 
yunmuştuk sarışınlığınla bedenimizi,ve müfredatta
bir buzul yanıyorduk, cehennemin o elibol ıstırabıyla!

gülmek bize ne gülünçtü her şafak 
hani /bir çiçeğin yapraklarından hüzün,
hani papatya yaftası bir taç o anaya: saçları ak /
şafaklar beyaz telleri yolardı, gücenirdi yüzün!

cumbalı odalarda inlemeyen nağmeler 
hani /ellerimize değerdi,kefenlerdik 
sarışın yaprakları, bembeyaz kefenler /
uğramazdı kayıp kabirlere, küfrederdik.

ve dizeler inzâle açtı şairin emeğinde /
geceler incecik,bir bebeğin saçlarını
yıldızdan tarağıyla çözerken doğum seferinde / 
bir yolcu bebek izimizde; kefenine doğru...

- targan -