Düşten Dışa

Sokak mızıkacısına

Eski bir şarkıyı döndüren

Ortasından kırılı plağa

Ya da bir hammalın ıslığına ulalıyım

Hece tükürür,

Kelime bükerim avuçlarımda

Makamım yerle gök arasında bir yerdir

Gri adaya yumurtladığından beri güneş,

Karanlığım da üstelik

Alabildiğine yağmur burası

Yağmurluğumdansa, yoksunum

Gazap geçiyor aklımdan,

Hüsran ve heyelan

Düşüme bir ülke giriyor

Berrak suları,

Yedi renkli kelebekleri,

Bembeyaz çatılı

Kubbeli evleri olan

Düşümden bir iklim çıkıyor

Donuk rüzgarlı,

Esmer tenli,

Sert bakışları olan

Düşümde türüyor düşüncelerim

Bakir ufuklar kadar,

Okul servisinde uyuya kalan çocuklar gibi,

Korkulu ürkek ve biraz da kambur

Sonunda düşüyorum düşlerimden

Koşulsuz, bırakıyorum kendimi

Biliyorum zor vakitleri bunlar gecenin

Hiç kokuyorum,

Sus damlatıyorum dudaklarıma

Bitecek diyorum

Geçecek bu yankı kulaklarımdan

Hele bir kükresin aydınlık

Yavrulaşacağım tekraren,

Bilmediğim bir dilde

Söylendiğinde adım

Atlı arabalar taraf tutup

Hep o çakıllı yoldan geçiyorlar

Zakkum kaynıyor bakır kazanlarda

İşçilerin sırtlarından geçiniyor hala bazı şairler

Tuz taşıtıyorlar onlara

Yorgun,

Halsiz,

Yönsüz,

Ve sahipsiz yüklemlere konuk oluyorum

En delişmen halleri,

Mek ile maktır nasılsa...