Salih

SALIH!

Siz hiç kurşun yediniz mi sırtınızdan?
Ben yedim
Hem de beş kurşun.
Bir sabahçı kahvesinde
Bir bardak çayı yudumlarken
Nerden bilecektim seher yelinin
Son kez ciğerlerime dolduğunu
Oyununu oynuyordu kör talih
Acı acı kuşlar ötüşüyordu;
Salih!
Salih!
Salih!

Birden canlanıverdi Kandıra
Birden uyanıverdi
Hiç böyle pusu kurmamıştı
Hiç böyle oyun oynamamıştı
Koşuyordu köylüler
Pazarcılar koşuyordu
Son nefes çıktığında
Taş kesildi kalabalık
Güzü yaşıyordu tarih
Çoğalıyordu kısık fısıltılarda;
Salih!
Salih!
Salih!

Ebesi Salih olsun demişti
Babası Salih kulları severdi
Manasını yasayan bir yürekti
Büyütemediği kendinde
Umutlarını büyütürdü ışık ışık;
Salih!
Salih!
Salih!

Yollar yapacaktı köyüne
Su getirecekti
İlk harman makinesi onun kapısında görüldü.
İlk patoz…