Hüzün Girdabında Yaşarım

Sönmeyecek asla o sevda közün

Bazen sendeleyip yere düşerim

Kalbe bağdaş kurdu acıyla hüzün

Hasret ateşinde fena pişerim

Konmam mümkün değil başka güllere

Hep seni sorarım esen yellere

Şu aşkın yüzünden düştüm dillere

Hiç insafın yok mu, sana şaşarım

Kâinat bir yana, sense bir yana

Sözlerin katardı ömrüme mânâ

Aşk şerbeti içtim ben kana kana

Kabıma sığamam, gayrı taşarım

Çektiğim azabın tarifi yoktur

Yokluğun yüreğe saplanan oktur

Bak yine de sevgim az değil çoktur

Azgın ırmak gibi durmaz coşarım

Gelmedin yanıma, acaba niye

Sinemdeki yangın senden hediye

Seslenirim her dem bir tanem diye

Feryât figân ile çöller aşarım

Kapanmadı gitti hicrân defteri

Eksik etmedin ki alnımdan teri

Sağlam dizlerimin tükendi feri

Ahvâlim aşikâr, nasıl koşarım

Dert dolar ruhuma hep akın akın

Mecnun’dan farksızım, üzülme sakın

Ne zaman olacak uzaklar yakın

Hüzün girdabında zar zor yaşarım

Ömer AYDOĞAN

ORDU 08/10/2009

(İlk şiirlerimden)