Sustukça Sarı Gelin

en acısıydı günlerden

hüzne dolduğum gün

sensizliğin içinde yapa yalnız

hekimsiz ve kimsiz

yürüdükçe ateş düştü yollara

ter içinde ıslandım

üstüne yağan yağmurda

yüzünü kim yıkar

kim öper seherin ayazından başka

dağına yokuş yoluna iniş olurken

yoğrulduğum an geçti

doğruldum yerimden neden demedim hiç

tarumar oldu gönül bahçem

suskunluğuma boş ver

sessizliğime aldırma

gecesinde ay kırpıştırınca gözü

yola düşen gölgeler belirli belirsiz

tutuşur yeniden yürek

yandığınca yansın

kan içindeyken revan

bir türkü yakılır ardından

sustukça sarı gelin

080711denizli