Öfkemin Dağlarına Otağlar Kurdum

öfkemin dağlarına otağlar kurdum,
yaktım etrafındaki tüm çiçekleri
umutlarımı savurdum uçurumlara
kara
      soğuk
               hareketsiz ağaçlar,
ağıtlık birer heykeldi yamaçlarımda...
 
öfkemin dağlarında ağladım sana
önce kuşlar terketti
sonra börtü böcek
umudumu sardığım her kanat kırık
her dal meyvesiz
her göz yaşlı
her bel bükülmüş...

öfkemin dağlarında otağlar kurdum sana
çıkmaz sokaklara vardı yollarım..
 
öfkemin dağlarında otağlar kurdum sana
kara
      susuz
               kör
en çok da güneşsiz kuyulara saldım seni...
yağmuru bereketsiz
susuz bulutlara verdim gözyaşını
bir yılanın dilinden damlamadı ana sütün...
 
öfkemin dağlarında
yürüdüm yalın ayak
başı boş.
Serseri rüzgarlara dost
her yağmur sel
her kıvılcıma yangındım..
varsızlığın..doruklarda..isli bir sis...isli bir…
 
öfkemin dağlarında otağlar kurdum sana
oysa ben
hep yalınayak
çırılçıplaktım
ateşin yakmadı ayaklarımı
yokluğun bir vurgun değildi
hiç savrulmadım sebepsizliğinle...
 
öfkemin dağlarında otağlar kurdum sana..
 öfkemin dağlarında otağlar kurdum…
 
14/06/2010

ödemiş