Bir Sen Varsın İçimde

Şu hayat seferinde ermeden son menzile,
Elinden tutmak vardı, dizinde yatmak vardı.
Ömrümüzün teknesi yanaşmadan sahile,
Deryânın ortasına bir demir atmak vardı.

Baktığım her yerde sen, gördüğüm her şeyde sen,
Seni hatırlatıyor şarkı, şiir, her desen.
Sımsıcak nefesindir şimdi rûhumda esen,
Silmişim lügatimden; bir de unutmak vardı.

Özlediğim o yüzde, bulduğum neydi bilmem?
Nedendir bu iç çekiş, nedendir bunca özlem?
Görsem içim yanıyor görmesem başlar matem,
Talih kör olmasaydı, cana can katmak vardı.

Kör talih diyenlere hak vermemek elde mi?
Kabahat bülbülde mi, sevdada mı, gülde mi?
Bu kaderden kurtuluş sadece ecelde mi?
Dünyanın anasını bir pula satmak vardı.

Çepeçevre sarılmış, kuşatılmış her yanım,
Boğazımda tükenir arşa çıkan figanım,
Bir sevdanın uğruna adanmışsa bu canım,
Kadere kızmak yoktu; bahtı ağlatmak vardı.

Çok sevmenin adını kara sevda koymuşlar,
Biçare gönülleri göz göz edip oymuşlar...
Ne sevilenler doymuş, ne sevenler doymuşlar,
Şu rüya âleminde visâli tatmak vardı.

Bir sen varsın içimde, sildim kalan ne varsa,
Bana layık gördüğün kabulümdür mezarsa,
Böyle delice sevmek gönüllü intiharsa;
O idam sehpasını elimle çatmak vardı.

İşte böyle, sevdiğim, seven kaçmaz belâdan,
Şikâyet olur mu hiç bu güzel iptiladan?
Vazgeçmez seven gönül ne illâ'dan, ne lâ'dan
Aşkın bidâyetinde yoktan yaratmak vardı.