Toprağın Kokusunda Dem

hep kalacaksın takıntında

bir adım ötendeyim bilsen

  sürtülmemiş burnun ucuna

esrikliğin donmuş halinden

çatlamış kanadın çenedin

içine yuttuğun hezeyanda

boğulup kalacaksın tıknefes

kuşkular kemirirken beynini

kaç yıl sürecek kim bilir anlık

çekiştirirken kıyı köşende

elinde kocaman bir hiç

püflenmiş bir avuç serinlik

kaç bahara konacak yusufçuk

toprağın kokusunda dem

sıyrılabilecekken dibe dalışın

yalnızlığın merkezinde kalışın

yenilir yutulur değil edilen söz

selinde sürüklendiğin yaşam

uçup gitmeden her geçen akşam

perdelerin ineceğinde savruk

141011denizli