Senin hiç mi yok güzelin
Başkasının yüzünü yıkar elin
Bağ bükerken ibrişimden kendi ayağına
Dağın ses vermez dağına
İçin içinden düşer görmezsin
Ezip geçersin

Kızından habersiz döverken dizini
Göremezsin it izini

Kaçar duaların kendi göğünden
Döner sala olurlar minarelerinde
Sesler dökülürken bir karanlığa
Kuşlar çığlık çığlığa

Mor dudaklarla öpülür ölüm
Akar sokaklar büklüm büklüm

Gün esirger güneşini
Ay artık anlamaz halinden
Zaman geçerken eze eze
Yıldızlar kayar bir bilinmeze

Kanibalizm üretirken kan
Kendi bedeninde gagalan

Ya başın kalıyor dışarda, ya ayakların
Üzerini örtmüyor yorganın
Düşündürmez varı, yoku
Bu nasıl uzun uyku

Akıl sorarken eşiklerden
Kaçıyorsun kendi gölgenden
Anla ! Bu iş olmaz titremeden
Ve kendine dönmeden

Büyüyor karakışın çığı
Karanlık boğarken karanlığı

Hadi durma yak ışığı
Bir aydınlık gözüme
Bir küçük hüzme

İster tükür yüzüme

Hayrettin YAZICI