Geçip Giderken

veresiye kapanmış sanıyordum
kara kaplı defterlerden
ayağının altında eziliyordu yol
tonlarca ağırlığında
 
çiledikçe çiseli yağmur gözleri
dudağında kalan tortu
yalnızlığına birikirken
özlemlerim dolusu
 
kıyı köşe sensiz
düşlerim bile sensiz
kuraklığını düşürmüşsün yüreğime
bereketi yok sevmelerin
 
çekmiş çizgisini çevren
elinde çizgi evren
satılığa çıkarmış devren
ölürüm sensizliğe
 
arada kalır
uykusuzluğum ve göz yaşlarım
gülücüğü noksan yüzünde
kahrolurken
geçip giderken

100911denizli