Keşke Hiç Olmasaydın

Keşke hiç olmasaydın; başlamazdın, bitmezdin
İçimde tedâvisiz özlemler bırakarak…
Eğer gerçek sevseydin, böyle çekip gitmezdin
Ağlıyorum içime, resimlere bakarak…

Varlığınla işgalde, yokluğuna mahkûmum…
Azadını bekleyen kuş gibi kafesinde…
Ne günse, ayrılıktan terhisi bekliyorum?
Sonsuza dek sevgili, haberin gelmese de.

Her başlangıç bir sonmuş; ya sevinç, ya üzüntü…
Kelepçeli feryâdım, prangalı gözyaşım.
Yüreğimde pişmanlık, ümidimde çöküntü…
Bitmez, beni yorsa da; sensizlikle savaşım.

Alışmak mı? İmkânsız, öyle zor ki alışmak…
Gündüz hülyalarımda, düşlerimdesin gece…
Emelim; ufuklarda gün yüzünle buluşmak…
Sensizlik hep seninle, kilitlenmiş bilmece.

Bir hazan ürküntüsü, bir bahar sıcaklığı…
Kâlbime demirleyen vuslattan miras kalan.
Hayalimde aşkımın tertemiz berraklığı…
Özleminle tutuşan, yangınlara dayanan…

Keşke hiç olmasaydın, bir başladın bitmedin

Kalbimde hep kanayan yaralar bırakarak

Gidersen git dedim ya niye hâlâ gitmedin

Bende hep var olmak mı derdin, beni yakarak.

Olmasaydın derim ya, inan iyi ki varsın

Mutsuz etsen de mutlu olmam senin elinde

Aşkın büyü misali ten ve canımı sarsın

Yok olmaya razıyım hasretinin selinde.