Yoluna Giden Derviş

YOLUNA GİDEN DERVİŞ

Yalnız bir gezgin derviş gibi gezerken

Etrafıma bakıp her yeri süzerken

Birde ne göreyim ilerde bir görkem

Kervansaray bu görünen çok muhteşem

Yorgunum gönül burada olmalıyım

Girip içinde bir müddet kalmalıyım

Sevgi adında bir kervansaraydayım

Geldim kapına sevgimle çalmaktayım

Selâmünaleyküm ey kervansarayım

Aleykümselâm buyur ey derviş cânım

Nerden gelir nere gidersin sorayım

Ben bu Âlem-i sır da dolaşmaktayım

Bismillâh deyip içeri adım attım

Heybemi çıkarıp ben yere bıraktım

Taşıyan o değneği elime aldım

Ayak el yorgun, değneğime yaslandım

Sevgi kervansarayın bahçesindeyim

Karşımda birçok güller var görmekteyim

Bu ne endam güllerde aman Allah'ım

O kokularını da ben almaktayım

Kimi kırmızı, sarı, beyaz, pembedir

Her birindeyse bir bülbül ötmektedir

Onlar güler, bülbül öter ne demektir

Bir dervişte onlara su vermektedir

Şöyle, şaşkın ve argın düşünmekteyim

Bende böyle bir su verebilir miyim?

El ayak titredi, ey gönül ya kalbim

O derviş işini yapar görmekteyim

Yorgunsa derviş yardım edebilirim

Benim işim yolculuk, ben bilmekteyim

Oturdum bir köşeye seyretmekteyim

Elimde kâse, bende su içmekteyim

Gül aşkına her bülbül, bir şeyler söyler

Aşk-ı namesini diliyle meşk eyler

Gül açmış yapraklarını onu dinler

Kulaklarım söz, sinem kokuyu çeker

Çok kokuyu ve sözü aldım sineme

Dinleyerek daldım Âlem-i Gönlüme

Aşk-ı lîsân ile söylesem ben kime..

Ötsem bülbül gibi aşkım, aşkım diye

Kendine gel, yeter ey derviş artık

Gidecek çok yolun var uzatma artık

Tak değneğe heybeni düş yola artık

Gönülde sevgi, ayağındaki çarık