Gamzeleri Merhemdir Bu Yokuşların

Cevval bir yokuş bu , asla yokuşa sürmeyen delişmen tutkuları

Verandalar, pervazlar, pastel bitkiler desenli yokuş bu

Lavanta kokan ipliklerle örülmüş taşları

Pamuk halatlarla çıkılıyor bu yokuşa

Kimse de diyemiyorum biz bu yokuşta yokuz diye

Çok cabbar bir yokuş bu

Pür dikkat seviyor herkes sepetlerdeki nehirleri

Okşadıkça gıdık alıyor, suyu parıldıyor nehrin

Nehirli yokuşun kıyılarında gülüştükçe herkes

Kristal çığlıklar yağıyor günlerin getirdiklerine

Aş eriyor bu yokuş

Boş şekerli bir senfoni çekiyor canı, notası yerinde

Kötü kötü insanlar makaslamak istese de yokuşu

Tam ortasından

Cart diye

Demini almış yokuş bir kere

Çık çıkabilirsen körpe bir cambaz gibi

Kıdemli kelebekler bağdaş kurmuşlar yokuşun sonunda

Islah edilmiş acılar terlerini tazeliyor yokuşun başında

Antik-acılar eski kirpiklerini satıyorlar yokuşun ortasında

Ben yorulmadım

Yokuş yokuşa da kalmadım

Daha eşiklerinden yeni çıkmış dilim

Gözüm üstünde yokuşun

Kestaneli pasta ve limonata bahçesi yokuşun karnında

Yelpazeci kadınlar uçan kilimlerin üstünde

Gamzesi çok dik, çok dik bu yokuşun

Harlı bir gün, tenimden kalanların birikmişliğinde

Ne güzel yıkandım tenime sinmiş masumiyetle

Ne güzel durulandım yokuşun dinginliğiyle

Daha da, daha da sürdüm ruhumu yokuşa

Hangi rüzgar atıverdi beni bu anılarıma

Yokuşlu olanı mı?

Aktıkça akıyor sarp rüyalarımdan yokuş

Bir yatak boyu güz işte

Yokuşların fısıldadıkları umduklarıma

Erkenciyim yine soyunukluğuma

Bir yokuşun koynunda

Usul usul…

Oktay Coşar