Yalnızın Şiiri

Sessizliğin kırsalındayım

Ve dişlerimin arasından dökülen;

Silikleşmiş birkaç kelime,

Hani can yakan yürek yangınından çıkmış,

İsten dumandan kapkara,

Tam yanacakken,

Tam da yanmışken sıyrılıp çıkmış,

Konuşulmasa da olurmuş,

Birkaç yaralı, yorgun ve kırgın kelime,

Sessizliğin kırsalında ve yalnız…

Hâlbuki

En kalabalığıydım ben insanların,

En ağız dolusu güleni,

En neşelisi

Ve en öfkelisi.

Tutkularımdan alev alırdı güneş,

Sevgimle ısınırdı yeryüzü,

Şefkatimin yumuşaklığında yok olurdu nefretler.

Oysa

Kendimi bile görememekteyim aynalarda şimdi,

Gölgem uzadıkça uzamış bedenim kayıplarda,

Ruhum uçup gitmiş yokluğun kollarına.

Varlığımı kaybetmişim,

Varlığını kaybetmişim,

Kaybetmişim.

Sessizliğin kırsalındayım,

Sensizliğin bozkırı

Ve yalnızlığın aman vermez çölünde

Ve bir başıma…