Mürekkep Olsa Gözlerim

Hüzün yağıyordu

İkbâli suskun kapıma…

Kalem kırılıverdi somutluk kentinde

Ülkemin rezzan coğrafyası bozuldu

Eşiğimde bekleyen yalnızlık

İçindeki tüm kini kustu

Şimdi öksüz kalan hayâllerimin peşindeyim

Rüyaya daldığım odalar hazân kokuyor

Morarmış kelepçeyle kuşatılmış yüreğim

Duvarlarda derin ufuklar dolaşıyor

Zemin hüzzamsı  bestelerle kıskıvrak sarıyor

Zaman dört gözle seni arıyor

Ölüme benzemeyen güneşler doğuyor efsânelerle

Demir gibi paslı tunç gibi soğuk

Komediler  dram oluyor seherlerle

Aşkın sesi duyuluyor boğuk boğuk

Kelimeler uçuyor şiirlere savruk savruk

Fenerini bulamayan bir mendil var cebimde

Güvercinini kaybetmiş bir mektup

Tereddütle beslenen bir gurur…

Dil-rübâ karanlığı aydınlat ne olur !

Gözlerim mürekkep olsa

Kirpiklerim kalem

Ümitlerim gül çarşısında dolaşsa her dem

Anlatabilir miyim acaba mahcûb duygularımı sana

İçebilir miyim sabır kokan bakışını kana kana

İşte böyle bir ân düşersem âsumana

Sakın beni kurtarma dil-rübâ…

Sonsuza dek kalayım orada…

Dursun Tiftik