Küçük Bir Şuur Akıntısı

Ben düşsüzler okulunda yatılı okudum

O yüzden bilirim o çocuğun elindeki çamurlu balon patladığında

yerine yüreğinin uçtuğunu göğün yüzünde

Ben umutların coğrafyasından hep bütünlemeye kalırdım

Hiç bütünleyemedim, bütün bütün yapamadım

Sözlülerde dilim hep tenime saklandı

O yüzden hiç bilemedim bu yaraların nereye döküldüğünü...

Zaten en baştan beri üzgündüm hep

milyonlarca sperm dostum gözümün önünde öldü

belki de bilerek, yaşanacakları bilerek

Kim öğretti geçmiş zaman anımsamıyorum

harflerin arasında sek sek oynayarak büyüdüm

o zaman keşfettim bu gramerlerin sancılarımla hısım olduğunu

o zaman hissettim hısımla hasım arasındaki barikatlarımı

o zaman bildim göz yaşlarımın sonundaki kafiyeleri

Ondandır hep maviye alınganlığım

ondandır hep şey-leri çok sevmem

ondandır hep sarhoşken sevişmem kendi imlalarımla

ondandır o kadınların yalnızca kanat değmemiş yerlerini okşamam

Ne zordur çırılçıplak bir duyguyu giydirmek

hiç doğmamış o kadınlara kefen biçmek

replik çalmadan, rüyalardan sufle almadan

diksiyonu bozuk şehvetlerle

Diyeceğim o ki,

bir kesildi mi hayallerim

durmuyor içinden akan cerahatlı origamiler

parçalar birleşmiyor kem labirentlerde

inadına pıhtılaşmıyor bu dize gelmeyen dizeler

en iyisi ben

ağacımdan düştü düşecek

ham bir takvim yaprağına

yine bir sevişme muskası yazmalıyım

tek perdelik

Oldu olacak düş seyirliği...

Oktay Coşar