Dile Gelen Gönül

Dile gelen gönül

Anlatır seni gözlerime

Hayran edercesine

Arar durur o andan sonra gözlerim seni

Artık ayaklanmıştır gözlerim

Senin uğradığın

Her mekanı, kokunu bıraktığın her gölgede

Başlar seni aramaya gönlümün tarifiyle

Gözlerimdeki  merakla

Gönlümün acısıyla

Artık ben düşmüşüm senin kokulu yoluna

Her duyduğum seste

Gülün kokusunun geldiği noktaya

Yönelir oldum gözlerimle

Gizemli bir ney sesi gibi

Kulaklarımda sıkışıp kalan sesinle

Divane oldum gönlümle

Divaneler ancak çölde

Durgunlaşıp bulur gerçeği

Benim çölüm nerde

Bulayım seni

Durdurayım çölde tuzla

Yaramda akanı

Kesilen sesle, keskinleşen kokuyla

Durduk çöl ortasında

Gözlerimin isyanlarıyla

Son bir ümitle yine

Dile geldi gönül

‘hey be ahmak; benim gördüğümü sen göreceğini sandın’