Islak Kanatlar Meydanı

Islak kanatlar meydanında bir heykel

elinde yağmalanmış son bir gül

Yüreğinin çekirdeğinde sımsıcak bir düş tabakası

Yanardağlarından som kelebekler fışkırıyor

Bir heykel çabukluğuyla yontuluyor denizlerim

geriye yanılgılar birikintisi kalıyor sadece

Heykel izleri sendeliyor hayal çizgilerimde 

Kayıp kilitler zamanı / karanfiller mağarası

Her harami bir ulak, ellerinde mızrak gibi kalemler

Parola değişmiyor : açıl susam açıl

Bir kırbacın öfkesi, simsiyah soluklu

Mermerin tarihi olmuş cellat çiçekleri

Kucak dolusu maviliklerin ilk ihtilali belki de

Ve üflenen bir imbat koşarak esiyor

Kirpikleri günbatımı külleri makamı

Gülü küslüğünden bilirdik

Damla damla toprağına kapandığı zamanlardan

Işıkları paramparça, gölgeleri zifiri yorgun

yaprakları kentimin bozkır zamanı

kimi vardı ki sadık heykelinden başka

Hayal vardiyasında dokurken nöbetini

Nasır tutmuş sırlar uçurumlara kusuyor sadece

Sokaklar dolusu yalnız kalmış sancılar

Ölümler vicdansızca çiğnenmiş yeraltı meydanlarında

Sadece yaralı yıldızlar tanıktır

Tomurcuklanırken heykelin dudakları

Uyuya kalmışım kuş tüyü bir bankın üstünde

Islak kanatlar meydanında bir şehir

İçimde haritamın yırtıldığı bir zaman

Oktay Coşar