Unuturken Adını

Açılıyor önümde menzilsiz mesafeler

Son kuşlarda geçiyor eğerek kanadını

Ardımda düğün dernek, diz vuruyor efeler

Öğrenmekten çok zordu unuturken adını

Şiire koşuyorum sözün bittiği yerde

Açılmıyor kapılar senmişsin parolası

Döl tutmuyor içimde şimdi gamda, kederde

Nasıl tutarım söyle böyle ömürlük yası

Soluyor derin derin, zaman yorgun bir kısrak

Tutarak perçeminden çektim binek taşına

Sular da durulur mu böyle keskin akarak

Nasılda benziyorlar bende ki gözyaşına

Çökerken ufuklara ayrılığın amanı

Mecalsiz düşüyorum bildiğin yataklara

Dağıtmıyor hiçbir şey şimdi sisi, dumanı

Talihim çok benziyor sararan yapraklara

Başı ve sonu varmı hayat kaldıracının

Bilen varsa göstersin işaret taşlarını

Resmini çizemezken ayrılık ve acının

Zaman önümü kesti eğerek kaşlarını

Adın kalmaz aklımda adımı unutmadan

Bu yüzden siliyorum geçmişi birer birer

İyileşmez yaralar yeniden kanatmadan

Kankırmızı açarken bıçak yemiş bu güller