Merhaba Diyebilsem

``Dur,duur ``diyen o sesle kendime geldim .Bir aydır hayli yorgun ,çevresinden habersiz ,olaylara lakayd yaşıyordum ...belki de yaşadığımı sanıyordum.Bitti...demiştim oysa,biten neydi neden bitmişti ben dahil kimse bilmiyordu aslını...Biten bir şey vardı elbette;duygular sonbahar yaprağı olmuş umarsızca düşüyorlardı.Bazan kelimelere sığınıp bazan göz yaşlarına...

Zamansız ağlayışlarım ,dalıp gitmelerim kaleme kağıda küslük olmuştu da yavaş yavaş ölüyordum.Ölüm bazan bir ipin ucunda bazan üç kuruşluk merminin soğukluğunda bazan da işte böyle gelirmiş...hissettim en can alıcısından.

Öldüğümü hissediyordum da yapacak ,dur diyecek biri birileri ya da bir durum olmalıydı ki bu ölümü durdursun.Hem biraz da kendim istiyordum ölmeyi ...yok olmayı.

Şiire küslükle başlamıştı bu afaki ölüm.Ömrünü yazım hayatına bağışlamış doğaçlama yaşayan birini düşünün ki artık yazmak istemiyor o şevki heyecanı yok olmuş ya da kendisi öyle istiyor.

Önce dostlarım bu halime anlam veremedi ,sonra öğrencilerim.Hele ki öğrencimin tepkisi korkuttu beni.``Hocam inanmam`` diyordu.dahası altındaki gerçeği öğrenmek istercesine ``Sizi kim küstürdü``demesi dokunmuştu aslında.

Oysa içim kaynıyordu,sokakta gezerken,evde ,yatarken hep o gizli el tınılara ses oluyordu da keçi inadım ket vuruyordu duygulara.Adeta mahpus hayatı yaşıyordu içim ,duygularım...

Sazım olsa ,onunla paylaşırdım içimi.Gerçi o da hevesli ya aşikar etmeye herşeyi.Yazmayacağım dedim bir kere ölümüm de olsa yazmayacağım...

Bugün tam bir ayı doldurmuş bu oruç,küslüğüm mü, var elbet...Şiire olmasa da beni bu hale koyan duygulara.Ben susssam susmayan kelimelere.Elimdeki ipi alan intiharlara.Yarın ne getirir bilinmez ama Lutuf Veli ölümlere aşina dostlar, ölüme...