Edebiyat ve Kültür Platformu
İstanbul Sensiz Öksüzdü
İSTANBUL SENSİZ ÖKSÜZDÜ
yürüdüm sokaklarına istanbulun;
sadece ben ve senin bendeki silüetin,
vuruldum kalbimdeki sana ait noktadan,
kaderin hasret namlusu tarafından.
sen yokken çile şehrim ıstanbulda...
yürüdüm sokaklarında ıstanbulun
yalnızlaştım,zaman durdu bir lahza
mekan soyutlaştı, yokluğunda,
başımı koydum ellerimin arasına;
aklım gitti, kalbim gitmişti...
seni sordum boşluğa,havaya
çevirdim başımı sağa,sola
sordum omuzlarımda duran şahitlere
beni gördüm aldığım cevaplar dahilinde...
yürüdüm ıstanbulun sensiz sokaklarında
ağladım;gözyaşlarım ıslattı ıstanbulu
ıstanbul ağladı gözyaşlarımla
hasretine bir de cıgara yaktım sevgili,
sen tütüyordun cıgaramın dumanı...
seni çekiyordum her nefeste...
çağırdım celladımı mecnunî;
fermanımı istedim, fermanını istedim ıstanbulun
ruhumu elime aldım, titredi ıstanbul
buğulu gözlerimde son kez hayalin,
yumdum gözlerimi SEN adına,
ve YÂR şahidim olsun ıstanbul,
istanbul sensiz öksüzdü....
İSMAİL ARSLAN /İSTANBUL...
İstanbul Sensiz Öksüzdü başlıklı yazı necipmuhibbi tarafından
16.01.2012 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.
