Bizsizliğin Şiiri

Biz bu kentlere sığamadık bir türlü

yüreğimizde ejderhalar aldı süpürdü gözlerimizi alev alev

yenildik;

oysa çokça sevincimiz vardı sevmek adına!

Doğardı güneş,

mızrabı kırılırdı saçlarının gün gün

unutmak için uğraş vermekti aşk dedikleri şey,

oysa kelimeleri telaffuz dahi edemiyorduk!

Dışarıda üşüyen bir Haziran vardı

sen vardın, senli geceler vardı hiç unutulmayacak...

Şiirlerin vardı sımsıcak yaz yağmurları gibi,

aşksızlıktan koruyan yüreğimi.

Dolunaylı gecelerde aynı anda düşünmek vardı birbirimizi

sonra ellerinde kalan saç tellerinden yuva yapmak düşlere

iki büyük kelime kadar, belki bir İstanbul daha yaratılır diye!

Her ölüm kendini seçerken,

her öykü kendi mezarını deşerken hece hece

anlatmaktan yorulmadığımız nice hikayeler, şarkılar, şiirler vardı

dilimizde.

Ama çok zaman kaybettik aldatmak için kendimizi.

İncittik,

kırdık her defasında birbirimizi.

Ve sonra öldük ikimizde bir şiirin son mısrasında.

El ele atıldık aynı yangına;

aynı yanmalara

aynı sonu belirsizliğe giden bir trenin vagonuna!

Güneşler beslediğin ayların hatırına,

hiç bakamadım gözlerine.

Gözlerin, gözlerim oldu gittiğin her yerde.

Nice sahillerde, mavi gök yüzlerinde, sokak aralarında,

caddelerde, yollarda , iş yerlerinde...

Sana gülümseyen göz bebeğin oldum sessizce

yüreğinin bir kenarında.

Giderek unutulduk kendi sevdamızda

giderek büyüttük hasretleri; bizsizliği yaza yaza defterlerin kenarına.

Bir gülün yandığı son mevsim oldu ağlamaların

gülmene ait bir gül beslediğimi dahi anlatamadım,

gözlerime yıkayıp ve öpüp ellerinden bir gece daha.

Çokça sevincimiz vardı;

çokça sevdamız...

Ama biz sığamadık aşkın bir kentine dahi;

kimsesiz, hasret sokaklarında kaldık öylece

anlatamadık gözyaşlarımızla kimseye..

Oysa ne çok sevmiştik ve de ne çok bağlanmış,

gitmelerin üzerinden geçe geçe!