Ay Ve Deniz

Akşamın ilk vakitlerinde, karanlığın arkasından bir ışık belirir. İşte o ân başlar hikâye:Ayın hikâyesi... Maviden siyaha bürünür masmavi gök. Bir taraftan ay doğarken, sevgililer hazırlanır tenhalarda buluşmaya. Tenhalar, aşkların rıhtımı, tenhalar ızdırap köşesi...Tenhalar yalnızların dergahı...

Ay, bütün ihtişâmıyla heyacanlanır; biraz da mahcuptur bulutun verâsında. Ay âşıktır denize; biraz da ürkek. Gökyüzünde yavaş yavaş yükselmeye başlar. Deniz hasretle ayı bekler; sessizdir ve bir o kadar da serin. Dalgaların sesini duyar ay iştiyâkla. Ay, kendini denizde seyreder hayranlıkla.Cemâli denize vurur halka halka. Deniz, ayın ışıklarıyla süslenip çıkar,onun karşısına. Dalgalarının sesiyle ona ,,Merhaba!'' diye fısıldar. Utanarak bakışırlar ilk önce; fakat ay, ışıklarıyla denizin içinde çoktan kaybolmuştur.

Yıldızlar, tulu etmiş bu iki âşıkı temâşa etmek için.Bu gece yıldızlı gökyüzü, bu iki âşıkın buluşmasından öyle bahtiyardı ki ışıkları damla damla akıyordu denizin üzerine.Âdetâ gökyüzünün, mutluluk gözyaşları dökülüyordu sessiz sessiz.

Fakat güneş doğana kadardı ayın vakti.Uçsuz bucaksız gökyüzünde ay yalnızlığını denizle gideriyordu. Etrafındaki yıldızlar anlamazdı, ayın yalnızlığını ve denize aşkını. Denizi çok seviyordu ay. Gökten düştüğünde ya da parçalandığında denizin içine düşmek istiyordu. Denizin kollarında; hatta dibinde bir kum olmak istiyordu. Parlak bir ay iken, denizin dibinde bir kum olmak, aşkın muktezası...

Bir an ay da umutlanır; ama bilir ki bu görkemli yıldız kalabalığında yapayalnızdır. Ve bu yüzden yalnız başına yaşar. Ne bir mevsimi vardır ne de güneşi. Hep soğuktur ayın yüzü. Gökyüzü milyonlarca yıldızı barındırırken ufkunda o öylece görevinin biteceği saati bekler bütün heybetiyle. Oradan izler masmavi âşığını. Ve bütün gün güneşin ardına gizlenir. Akşam olmasını bekler, kavuşmak için sevgilisine.