Ey Şehir

***************************Sen kendini avut dur özlenen dermân biter

************************Saati vuslata kur gün gelir zaman biter

Açtığın renkli kapıdan gururla (!) giriyorum içeri

Salyalar koşarken mâviyi unutan caddelerinde

Hem sarhoş hem uykusuz yorgunluklar akıyor geceye

Ağıtlar yakılıyor derbeder kulislerde

Yalnızlık kundağına sarılıyor bebekler

Mermiler yağdırıyor kanlı döşekler

Şimdi bestelediğin masalımı dinliyor

Duman duman ufku kaplayan gölgem

Hüzün kokan sigaralar değiyor dudaklarıma

İçimde vahşî telâşlara gebe bir özlem

Söyle ey nûrlu sokaklarını zehirleyen şehir

Gemileri yakıp dört nala nereye "gidem"

Zâten utanıyorum kral sofralarında (!) bulunmaktan

Utanıyorum sıradağlara sırtımı yaslamaktan (!)

Yumrukla iliklerimi emen esrârlı virüsleri

Kendine gelsin vurgunluğumu taşıyacak balon

Gülle sümbülle aşıla özünü kaybeden kaktüsleri

Sularına kavuşsun rûhu daralan kanyon

Ey titreyen yüreğimi âteşlere atan şehir

Neyransı ölümüm bir gün seni de eritir / bitirir

Dursun Tiftik