Hani Benim Neşem

 

Hani…

Saçlarımın nasırlı ellerde okşandığı

Bir çomaca sevindiğim günlerim nerede.

Nerede şimdi…

Teyin (sincap ) peşinde, o ağaç bu ağaç koşuşturduğum

Serçelere tuzaklar kurduğum

Bostanlarda tarlalarda…

Lastik saban elimde koştuğum

O günler nerede…

Teldendi ilk oyuncağım.

Onu da ağabeyimden öğrenmiştim

Bir gün elinde bir tel çember yanıma geldi

Al dedi al, bu da senin araban işte…

Sonra…

Nasıl kullanacağımı gösterdi ben şaşkın bakarken

Nasıl sevinmiştim..

Görmeye değerdi neşem….

Doru bir atımız vardı.

Babam almıştı, köselerli yörüklerinden..

Nasıl severdim onu, nasıl severdim tımar etmesini

Ve yemini suyunu vermesini...

Onu mahalle çeşmesine sulamaya hep ben götürürdüm

Çok severdim de, ata binmesini…

Hele görmeliydiniz..

Eve ilk geldiğinde, nasıl sevinmiştim…

Görmeye değerdi neşem…

Güzeldi çocukluğum..

Yedi kardeşlerin en küçüğüydüm de eskiden

Hep sevildim…

Şımartıldım şımardım durdum

Ben Küçüğüm diye…

Bayramda seyranda hediyelere boğuldum…

Çocukluk günlerimde

Çok zaman okşandı da başım..

A.Yüksel Şanlı er

28 Şubat 2012