Unutmak

Bu gece, her şeyi unutmak istiyorum! 
Kendimi bile...
Yaşadığım ne varsa hayata dair...
Ve yaşayacağım bir şey olmasın hayalimde...
İstemiyorum artık hayal kurmak,
özleyeceğim hiçbir şey olmamalı hayatta.
Boşluğa bırakıp kendimi, 
gitmek istiyorum çok uzaklara.
Bir bulut olsam diyorum mesela,
dolaşsam gökyüzünü,
çok üzülecek olursam,
ağlarım deli gibi, yağarım yer yüzüne...
Ya da bir kuş olsam,
ama gök yüzüne uçan değil de, 
yerin dibine kadar hızla inen bir kuş...
Bir kelebek olsam ve sadece bir kaç gün yaşayıp yok olsam diyorum...
Unutmak istiyorum işte her şeyi...
Bir bulut, kuş ya da kelebek olup unutmak...
Özlemeyi unutmak...
Sevmeyi unutmak...
Ağlamayı unutmak ve gülmeyi demek isterdim...
Ama gülmeyi unuttum ben zaten...
Hayat denen yolda yürümeyi bile unuttum da,
neden hiçbir şeyi unutamıyorum ben?
Bu kadar güçlü olmasaydı hafızam,
bak o zaman seni bile unutabilirdim... 
Ama ne yazık ki olmuyor işte,
başaramıyorum...
Her şeyi başardım da bir unutmayı başaramıyorum.
Nefret etmek istiyorum, her şeyden ve herkesten...
Mesela dürüstlüğü de unutmak istiyorum.
Ben de bir sorun mu var?
Soruları da unutmak istiyorum...
Ve cevapları da...
Nefes almayı unutsam mesela, olmaz mı?
İşte şimdi neleri unutacağımı da unutmak istiyorum.
Susmayı unutsam da, bağırsam avazım çıktığı kadar.
İçimin acıdığını, kalbimin kırıldığını ve duyduklarımı unutsam...
Sevdiğimi ve sevmediğimi de unutsam...
Görmeyi unutsam ve görmesem hiçbir şeyi...
Yapabilir miyim?
Hiç sanmıyorum...