Ayağa Kalkılmaz Olmuş

ayağa kalkılmaz olmuş

gönül havalanmış

yere göğe sığmaz

alabildiğine dolar

kırılmışsa tel yarılmışsa tekne

dinlenmez mi şimdi türküler

hüznü doludizgin

darlığında yürek sesi

erkin elinde oyuncak değilse

karaya bürünmüş gece

çile sardığından beri

suskun şiirin dili

elemi çoğalttıkları süre

güzünde döküldükçe sevdiklerim

dağların gel olduğu zamana

denk düşer gülüşleri

umduğumuz gibi değil

karabasanda düşler

zor günlere gebe gelecek

yalnızlığıma böldüm

dokunaklı yanı

kalmadı söylencelerin

birileri çoğaldı kesesinde

birilerine kaydırıldı

uçan halı atlı süpürge masalı

başım olduğundan ağır

kurşun gibi hava

sesini yutar istediğince bağır

gülüşümü yuttum

gün yüzüne özlemim

amanı bilmez zaman

080512karahayıt