Mavi Yalnızlık

ve akşamdı

ve Mayıs'tı

ve yalnızdı

ve oda karanlıktı

 uykunun dipsiz kuyusuna bırakmak istiyordu bedenimi

 hüzün damlatıyordu mısralarına, O'nun yokluğunda…

 gözyaşının sesiydi o okuduğu kitaptan kulağına akan melodi

 içinde damla damla biriken iç kanamasıydı hâlâ O'na  dâir...

 çıkmıyordu…çıkamıyordu içinden

 çığlığıyla bir atabilse dışarı,

 bir yakalayabilse O'nu sesinden

 kurtulacaktı belki bu imkânsız sevdadan

ah bir yakalayabilse...

…

sağa düşük başını ve hüznünü alıp,

 kalktı,

 balkona çıktı

 buz gibi bir ayaz çarptı tenine

düşünce yumağı içinde kıvranırken,

parmakları sımsıkı kavrıyordu balkon demirlerini

 her uyandığında ilk aklına gelen 

O'nun tebessüm eden  gül yüzüydü

bundan sonrada hep böyle olacaktı

 O olmasa da hayatında…

…

yavaşça başını semâya kaldırdı

 yağmur hâlâ yağıyor,

 rüzgâr hâlâ esiyordu

 O hâlâ buradaydı..yanındaydı…

vakit kendini sabaha doğru bıraktı kan tutan gözleriyle

 O'nu tanıdıktan sonra, yine Onsuz

 bir sabahı daha karşılıyordu balkonunda

 sabahın ilk ışıkları cömertçe ısıtırken tenini,

 gözleri kapanmaya başlıyordu

 hüzün yavaş yavaş içine alıyordu O'nu

ama ,

-"yenilmeyeceğim Sensizliğe…yenilmeyeceğim..!" dedi

ve

 hayatın hengâmesinde toprağa düşen yağmur tanesi gibi buharlaşmadı

 gri kahır yüklü bulutların arkasında,

 aydınlığın şiirlerine yaslanmış mavi bir duygunun tezahürüydü gözleri

 dirençsizliği ve yılgınlığı bertaraf etmiş bir yürekti artık  O

 …

Bunca telkine rağmen,

 güze yüzünü dönmüş bir gülün buruşukluğunu yaşıyordu ruhunda..

ama "O"  bunu bilmiyordu

bilmeyecekti…

Bafra..20.05.2012