Aynı Kızıllık İçinde Buluşsun Hislerimiz

Ufkun kızılında

bir hüzünüm bende.

Yapıştım dağların en tepesine,

ağlatmak için gökyüzünü

sarıp sarmalıyorum zirveleri

kızıl rengimle.

Yanık türküler

gitmiyor aşkına lâl olan dilimden.

Zihnimde hatıralarından başka

görüntü yer alamıyor.

Nasıl yakardı yüreğimizdeki o aşk ateşi,

günlerimizin üşüyen saatlerini?

Nasılda yaren olurduk

titreyen menekşelerin

masum güzelliğine.

Zaman geçip gittikçe;

panikli ağlamalarla

sarılırdık birbirimize.

Akrep ve yelkovan bile acırdı halimize.

Şimdi sen uzaklarda;

Bilirim

aynı ben gibi kızıllığa bürünürsün.

Seninde hatıralarını

yangın yerine çevirir akşamdaki hüzün.

Sende;

gökyüzünde

fırtınaya gebe sağnak ol.

Yağmak iste

benim gibi ormanların üzerine.

Buluşsun birbirimizi hissedişlerimiz,

aynı aşk ateşine düşüp

erisin benliğimiz.

Dağların eteğinde,

kızıllığın içinde.

Sarmaş olsun ruhlarımız,

karşılasın evrene inen geceyi,

huşu içinde…………….ALEV YAVUZ