Jakoben Kör Kuyularda

yine aynı h a v a
aynı ruh-u hâlet...



pesimist bir ifade
kırık s e s t o n u
b/ i t a p …
bedenimin her t/arafı



k a r ı ş ı k duygularım
yorgun içimdeki jakobenim
içindeyim çıkmazların
b a t ı y o r u m kumullara ...



kurtaramıyorum kendimi
batıyorum boyumca
çıkaramıyorum bendeki beni ...



y a ş a m a k . . .
var olmak bu aldatıcı acunda ...
kaybolmak dikenlerin arasında...



d i k e n o l m a k onlar gibi . . .



b o z u l m a k
y o k o l m a k
b o z u l m a k . . .



işte bu yüzden yalnızlardayım
aslında fıtratı değil insanoğlunun bu hâl



dedim ya;
havalardan mütevellit
bugün b/öyleyim;
varsın o l s u n...
bu havalar da güzel...
pembe gözlüklerle bakamam ki h a y a t a



aman be! boş ver gitsin
bugün de b/öyleyim i ş t e



düşmüşüm bir kuyuya debelendikçe debeleniyorum
debelendikçe içime çöküyorum
kuyu içimde
g i d i y o r u m
sorma nereye bu ruh haliyle diye ,
g i d i y o r u m m e ç h u l e . . .

şiirime ruhuyla ses olan jezabel hanımefendiye sonsuz teşekkürler...