Tutsak

yüreğini genel evine çevirmişsin sevgili.. sevdanı pazarlıyorsun

kirlenmiş, çamurlanmış fahişeli kaldırımlarda.

ikircikli aşklar yaşıyorsun minnacık yüreğinle

yitik kentin bodrum katlarında.

duygularını defnediyorsun

bekçisi olmuyan bilinç altı mezarlığına

battıkça batıyor

sen ve düşüncelerin

karanlığın deryasına

bu yürek çok dayanmaz

yaşanmamış aşkların adrenalin salınımına

bedenine sığmaz olursun

bir gece ansızın.

öldürdüklerin dirilir yeniden kurmak istediğin yaşamına

kelimelerden idam sehpası kurarsın aciz benliğine

kaoslu gecelerde intiharlar çakar

minnacık yüreğine

bu yürek kaldırmaz

birinin seni seviyorum demesine

bedenine sığmaz olursun

sığınırsın kainatın

puslu vadilerine

dağ doruklarına

ruhunu teslim edecek bedenler ararsın

hiç kimsenin olmadığı kalabalıklarda

küfredersin ana avrat düz gidersin

ruhunu tutsak eden kendine

ve seni özgür kılmak isteyen BANA