Yine Akşam Oldu

Sorma halimi sorma benim

Büküldü.

Yılların çilesinden kahrından belim.

Gözlerim gökteki bulutlardan daha da gamlı

Feleğin ellerinde elim

Saçlarımda gezinir bu akşam hazan yelim

Akşam olmuş denize bakıyorum güneşin battığı kızıl ufkundan.

Yine akşam oldu,

Ve ben buradayım yine

Anılar, anılar…

Dökülüp durmakta gözlerime;

Sabah çıkmış limandan,

Siren çalar bir gemi geçer gider de karşımdan.

Bense dalgınım!

Gözlerimde oynayan anılarımdan;

Bakar gör gibiyim,

O gemi süzülerek geçse de, güneş batarken ufkundan.

Ruhumun derinliklerindeyim,

Yıllar öncesinin anıları var aklımda,

Belki de ben!

Kaderin sillesini en fazla yiyenlerden biriyim;

Sen deniz!

Çırpınma ağlama karşımda!

Bana üzgün, üzgün ve mavi, mavi bakıp da durmadan.

Yorgunum, yorgun!

Yorgunum yılların çilesinden.

Ve ben..

Bir banka oturdum geçmiş yıllara anılara yaş döküyorum

Anıların doldurduğu gözlerimden..

Nerede o eski yıllar

Nerede beni ben yapan karşımda duranlar!

Ve bana dost olanlar;

Şimdi ben!

O eski şaşalı bilek büken, yıllarımı geçiriyorum aklımdan.

Neler geldi neler

Bunca zaman içinde başımdan;

Her ayım her yılım sayfalar tutan bir ayrı roman!

Yazmaya kalkışsam..

İşte böyle!

Bu akşam güneş batarken kızıl ufkundan

Oturdum kırık bir bankta hep bunları geçiriyorum aklımdan.

 28 Eylül 2012