Bir Veda Bile Edemeden

tutuklu anılarımdan  kekeme düşler  derliyorum

dünden kalma sadaka sevişmeler ertesine

ve aslında her şeyin de farkındayım

ellerin ellerimdeydi

ama ....

aklın  uzak diyarların  çok ötelerinde

oysa ki bilsen !

harabe şehirler misali büyüyor yine  sensizliğim 

sessizliğin kucağına kurşun gibi düşerken  dünler

ve uzak iklimlerden yollar çıktıkca önüme

ürperiyorum !

ıssız sokaklarda oynaşan  bütün gölgelerden

ve her şey...   birbirine öylesine karışmış ki

mechul  boş  bir karanlık  olmuşsun   ellerimde

ki... bu sukunetim sana değil  aslında kendimedir

sen başka tenlerde  teslimiyete hazırlanırken

mor avuntulardan düşler kuruyorsun  kendine

ve aslında sende iyi biliyorsun ki

her aşkta  yatağının değil

önce .. önce yüreğinin ısınması gerek

işte  bu yüzden ben hasretine nasıl mahkumsam

sende   mecbursun ömrün boyunca   üşümeye

ve biliyor musun ?

ne çok kızgın ağustoslar birikti  şu yüreğime

mevsim uğultuları sorgularken seni benden gizlice

ve saklandıkca umutlar  dağ eteklerinin gölgesine

ben sustum... sevdam sustu

sen kirli yataklarda  teslimiyete baş eğdikce

şimdi...

baktığım bütün aynalar gözlerime boş artık

bir yüz çizsem kendime kendimce

ve ya  farzetsem ki...

bütün çöllere baharlar gelmiş allı morlu

boş avuntularıda sıyırmış olsam tenimden

ve gülen bir çift göz çizsem

masum çocuk edasını işlesem üzerine

ve bir de gülen bir dudak olsa

hatta seni seviyorum  diyebilsem

biliyorum...

bunların hepsi boş bir teselli yüreğime

hepsi  masum avuntularım yaşamak istedikce

ki  artık ne sana canım diyebilirim

ne de  sarılabilirim  sevgiyle

sen ve ben

yani kısaca biz

öldük birbirimizden habersizce

bir  veda  bile edemeden

aysu.....