Unutursun Aşk Bilirim

Masanın üstünde ne varsa—

çiçek, gazete, bir bardak…

hepsi sebep.

En sıradan şey bile

aklına düşürür onu;

unuttuğunu unutursun.

Gül, yalnız kokusuyla vardır,

sen rengine aşkını yüklersin.

Aşk, adını çağırır içinden—

anmayacağına yemin edip

yeminini bozarsın.

Sabah pencereye varırsın,

“hava nasıl?” diye değil—

“o nasıl?” diye sorar için.

Gökyüzü suçsuzdur,

kızamazsın;

çünkü hatırlatır.

Ayrılık yorgunu bir kalp taşırsın,

avuçlarında bir fincan kahve.

Fallar susmuştur artık,

ama dilinde bir şarkı dolaşır—

kendi kendine teselli gibi;

kaderine küsmeyi unutursun.

“Yağmur geliyor,” der radyolar.

Sen, şemsiyenin onda kalmasına

garip bir sevinç duyarsın.

“Taze pastayı severdi…” dersin

ve “üzülmek yok” dediğini

en çok o an unutursun.

Gece soyunur ayın önünde,

şiir dökülür karanlığa.

Kırlangıçlar camına çarpar,

sokak lambası nöbettedir—

yalnızlığın tek şahidi.

Ve sen,

gözlerinin ışığını kapatmayı

yine unutursun.