Adalet Ana Öldü

Dört bir bucak buz tuttu, her yanda dondu yollar 
Çaresizlik sıcak, sıcak düş kurdu 
Gece bitmek bilmedi dondurucu soğuktu; 
Bükülmüş belimizi büktükçe büktü, 
Kırık kalbimizi burdukça burdu, 
Bağrımızı üşüttükçe üşüttü, 
Mahpuslarda kim anladı, kim gördü? 
Adalet ana öldü kim aradı, kim sordu? 

Kulağımda biteviye hep çınlayıp duran ses 
Gidenlerin ardından arta kalan son nefes. 
Beni üşüten; ne rüzgâr, ne fırtına, ne bora, 
Bağrımda uğuldayan, şu içimi donduran 
Yüreğime baykuşları konduran 
Dışta esenler değil bağrımdaki kasırga. 
Azaplar, ıstıraplar birer ilham sancısı 
Çığlık çığlık duyduğum, sancısızlık acısı 
Habbeyi kubbe yapan, buyurdu 
Tuna’nın hıçkırığı, Nil’in feryadı durdu 
Adalet ana öldü kim aradı, kim sordu? 

Yele verip kaybedilen hınçlardı: 
Kayıp, kayıp kayıplara karışan, 
Düşünceler, inançlardı, aşklardı. 
Kaderin örsüne vururken başımızı, 
Sakladık içimize akan gözyaşımızı. 
Rüzgâr kıran fırtınayla yarışan: 
Kapılara, kilitleri kin vurdu, 
Viraneye, çevirdiler bu yurdu 
Adalet ana öldü kim aradı, kim sordu? 

Güneş bilmez ufukta eserken soğuk rüzgâr 
Gecenin bitmesini, soğuğun dinmesini 
Şafağın sökmesini, bekleyip durduk ama 
Yıldızlar göz kırpmadı bir kere ay doğmadı 
Soğuk uzun gecede gecenin soğuğuyla 
Yandıkça yandık, kavruldukça kavrulduk 
Duruşmadan duruşmaya savrulduk 
En az ön yargı kadar anlaşılmamak yordu 
Adalet ana öldü kim aradı, kim sordu? 

Gecelerde, gündüzler, kışlarda bahar saklı 
Gecelerime gündüz, karanlığıma ışık 
Kırlarımın baharı geldi gelecek derken 
Ruhlar genç bedenleri nasıl terk etti erken 
Meltemlerde esecek, güllerle gelecektik 
Sevdamıza düşmanlar, dar-ağaçları kurdu 
Adalet ana öldü kim aradı, kim sordu? 

01.12.2011 - İstanbul