Siyah Zaman

Tüm renklerimi kaybettiğim yerde, 
Çırılçıplak kalmışken renklerimden, 
Bir düş kadar griyken 
Solmuşken soğuk kış geceleri kadar 
Siyaha boyandım. 

Tüm gelişlerim sana kadardı, 
Gidişlerim yine sana. 

Şiirlerimin en üstünde ayırdığım kıtalarım gibiydin, 
En başta anardım seni 
Yine seninle biterdi şiirler. 
Anlatamadıklarım kadardın 
Bana gelmelerin kadar. 

Gelmesen de bir hayalle gelirdin odama, 
Seni her şeyden ayıklayan ben 
Bir zamana takılıp kaldım. 
Ayılamadım senden sonra, 
Ayrılamadım. 
Akrepten, 
Yelkovandan. 
Saniyeler hep peşimdeydi. 

Ben hep geç kalışları yaşıyordum. 
Otobüse son anda yetiştiğim hayat 
Beni sana yetiştirmekte pek de cömert davranmamıştı. 
Dersine geç kalmış öğrenci mahcubiyetiyle kapında, 
Zilin çalmasını bekledim, 
Ellerimde şiirler. 
İçim de hevesle. 

Zil çalmadı hiç, 
Çalsa da sen çıkmadın girdiğin o sınıftan. 
Bekledikçe siyaha boyandım 
Şimdi karanlığa yakın zamanlardayım. 
Sensizlik en güzel bu renkte anlatılır, 
Gece gibi, 
Soğuk gibi, 
Buz gibi, 
Kesik gibi. 

Koskoca bir boşluk şimdi her şey, 
Baktığım ayna bile boşluk. 
Geç kalışlarımı bir hayata sığdıramayan zaman 
Geniş bir boşluk yarattı bende. 
Baktığım aynalar kayıp 
Zaman kayıp 
Kendime bile kayıbım. 

Bir derslik zaman dilimi yetecekti bizi buluşturmaya 
Bir sıra, bir masa, 
Bir mutluluk düşlemiştik, bir ömür kadar. 
Ders almakta mı geciktik? 
Derse mi geç kaldık? 
İkisinin farkı yoktu birbirinden. 

Şimdi bir ölümlük siyah zaman var, 
Çoğul bile değil zamanlarımız, 
Biz olamadığımız zamandan beri. 
Ders yok, 
Masa yok,
El ele tutuşacağımız sokaklar yok,
Oturacağımız bank da yok. 

Geç kalışlarımız var.
Kaybettiğimiz zamanlar,
Ve kocaman boşluk.