Bakma

Bilerek mi bıraktın kendini

Yoksa unuttun mu

Odamda ay ışığı

Duvarlarda oynaşan gölgelerde yüzün

Pusudaki düşman kadar sessiz

Aşk bizden geçti, geçmeyenlere geçmiş olsun.

Hüzün  sürmedir gözlerime, bakma

Sadece kendimin  olmanın ağırlığına alışır mıyım

Karanlığa alışan gözler gibi

Yalnızlığımı kamçılıyor seni düşünmek

Çarşaflara dökmek için acılarımı  geceler boyu

Nasıl da acımasız oluyorum, istemiyorum  yaralarım iyileşsin

Nefes almayı unutuyorum

Ağlasam, şimdi tam zamanı

Sükûn sürmedir gözlerime, bakma

Uzaktan bakanı sevmez aşk

Seni sevmek bir cesede sarılıp uyumak gibi

Susarak kazandıklarım mıydı beni ben yapan

Yoksa

Şimdi konuşarak kaybettiklerim mi

Hiç masal dinlemeden büyüyen çocuktum

Anladığım fakat konuşamadığım bir lisan var şimdi  içimde

Aşka ne  güzel yakışacak ölüm

Veda sürmedir gözlerime, bakma